Το πρόσωπο του μήνα Ιούνιο

loading...

Ήταν ένα παιδί δραστήριο, υπερκινητικό που δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με το σχολείο, πρωταθλητής παίδων στην ελεύθερη πάλη και με μια ιδιαίτερη αγάπη στις μοτοσυκλέτες...


Ο Βλάσης Δανιλάκογλου σήμερα είναι 32 χρονών, απόφοιτος του τμήματος διοίκησης και οικονομίας τουριστικών επιχειρήσεων, πρωταθλητής στο στίβο και συγκεκριμένα στο ακόντιο, με ακρωτηριασμένο πόδι και επιχειρηματίας, καθώς διαθέτει καντίνα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, την " Βλάσης Gourmet Street Food "

Πρωταθλητής όχι μόνο στο τερέν αλλά και στη ζωή, επηρεασμένος από τον πατέρα του Γεώργιο Δανιλάκογλου – που υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στην πάλη, μεσογειονίκης και βαλκανιονίκης σε πολύ υψηλό επίπεδο – έβλεπε τα πρώτα βίντεο και τις πρώτες φωτογραφίες του πατέρα του και ήθελε και αυτός να ακολουθήσει το δρόμο του αθλητισμού στον οποίο εκείνος τον μύησε. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια γι αυτόν, στα 17 του μετά από τροχαίο με μοτοσυκλέτα χάνει το πόδι του και πλέον εντάσσεται στην ομάδα των ΑΜΕΑ.

«Οδηγούσα μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού. Δεν έτρεχα. Χτύπησα μετωπικά με ένα άλλο αυτοκίνητο, αφού περπατάω πάλι καλά…»μου είπε γελώντας.
Ο Βλάσης ήταν σε καταστολή για 1,5 μήνα όταν ξύπνησε είχε απώλεια μνήμης, δεν είχε πόδι, είχε σπάσει τη λεκάνη του και ένα δάχτυλο στο χέρι του. «Πέρασα μια περίοδο που δεν καταλάβαινα τι μου συνέβη, δεν θυμόμουν το ατύχημα και κάποια άτομα… μου το έφεραν σιγά-σιγά».

Η προσαρμογή του στα νέα δεδομένα ήταν δυναμική “παρ’ όλο που δεν είχα πόδι και την λεκάνη σπασμένη πήρα το πι -γιατί αν έπαιρνα πατερίτσες και έπεφτα θα διαλυόμουν -και βγήκα έξω με τους φίλους μου”.
Ωστόσο δεν μου έκρυψε ότι την περίοδο εκείνη υπήρχαν μικρές στιγμές μελαγχολίας κάτι όμως που δεν τον επηρέασε, « γενικά κοιτάω την θετική πλευρά των πραγμάτων» μου είπε και εκεί κατάλαβα ότι απέναντι μου καθόταν ένας πολύ αισιόδοξος άνθρωπος.

Προσπαθώντας να εκφραστώ και να μιλήσω για την αναπηρία του χωρίς να τον κάνω να αισθανθεί αμήχανα ο Βλάσης μου είπε, «Είμαι ανάπηρος, οι λέξεις είναι για να τις λέμε» είμαι ανάπηρος πες το, μου έλεγε συνέχεια…. «έχω κινητική αναπηρία, δεν με πειράζουν καθόλου αυτές οι λέξεις».

Θέλοντας να μάθω πως βλέπει τον εαυτό του σε σχέση με εμάς τους αρτιμελείς μιλήσαμε για την ισότητα και πως τον αντιμετωπίζει ο κόσμος. Η απάντησή του αφοπλιστική, «ίσος σε τί » μου αποκρίθηκε.
«Σίγουρα είμαστε ίσοι. Αλλά σε μια δραστηριότητα δεν είμαστε το ίδιο αποτελεσματικοί. Μπορεί λόγω ποδιού να είμαι πολύ χειρότερος. Όσον αφορά τώρα το πώς με αντιμετωπίζουν, θεωρώ το ίδιο όπως έναν αρτιμελή. Εγώ θα έφταιγα άλλωστε αν δεν με συμπεριφερόντουσαν ισότιμα. Έναν ανάπηρο δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις επειδή δεν έχει ένα άκρο, δεν θα του φυτρώσει ξανά, είναι κάτι που δεν διορθώνεται».

Τον ρώτησα αν η πολιτεία στέκεται δίπλα του και μου φάνηκε αρκετά δυσαρεστημένος.
«Μέχρι πρότινος η πολιτεία σου έδινε μια σύνταξη αν είχες κάποια ένσημα. Σε καθιστούσε ένα φτωχό συνταξιούχο έπαιρνες πρόωρη σύνταξη 200 ευρώ και σου έλεγε βγάλτα πέρα μόνος σου, σου παρείχε σύνταξη κάτι που δεν παίρνει ο αρτιμελής, οπότε έτσι θεωρούν ότι σου έδωσαν ίσους όρους διαβίωσης, λάθος!» Ο Βλάσης είχε την δική του άποψη.
«Βρες εναλλακτικές λύσεις. Βάλε σε γραφεία, σε υπηρεσίες άτομα με κινητικά προβλήματα που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να κάνουν κάποια άλλη δουλειά.
Εγώ κάνω περισσότερα από τους αρτιμελείς, κακό για μένα γιατί φθείρω το πόδι μου, ρίχνω όλο το βάρος σ αυτό, αλλά και εσύ αν στέκεσαι στο ένα πόδι όλη μέρα κάθε μέρα δεν θα πονέσεις;» Όσο για την εύρεση εργασίας μου είπε ότι βρήκε κλειστές πόρτες λόγω ανεργίας αλλά και επειδή οι περισσότεροι θα προτιμούσαν έναν αρτιμελή. «Δεν υπάρχει παιδεία στην Ελλάδα πάνω σ αυτό το ζήτημα. Νομίζουν πως μόνο ο αρτιμελής θα είναι χρήσιμος σ’ έναν εργοδότη. Γι’ αυτό για εμάς βγήκαν οι άθλιες προκηρύξεις, οι άθλιες για μένα προκηρύξεις του δημοσίου για άτομα με αναπηρία».

Μου είπε ότι αυτές οι προκηρύξεις έχουν σκοπό να εντάξουν τα άτομα με αναπηρία στην εργασία μόνο που η συγκεκριμένη προκήρυξη περιλαμβάνει και τους τρίτεκνους και τους πολύτεκνους και τα παιδιά αυτών. «Είναι μεγάλο λάθος γιατί δεν αποκαθιστάς άτομο με αναπηρία έτσι , αποκαθιστάς τον αδερφό του . Αυτό δεν σημαίνει ένταξη ανθρώπου με αναπηρία, δεν επιτυγχάνεται η ένταξη έτσι και πόσο μάλλον μέσα σ ένα δυσλειτουργικό σύστημα όπως το δικό μας ».

Μου μίλησε για την ένταξη του στην κοινωνία και την αποκατάστασή του, « η αποκατάσταση μου θα έπρεπε να είναι ορθοπεδική και ψυχολογική. Ψυχολογική στήριξη δεν υπήρχε. Ό,τι έκανα από μόνος μου. Όσον αφορά το ορθοπεδικό κομμάτι, υπάρχουν ορθοπεδικά βοηθήματα, στην δική μου περίπτωση είναι το βοηθητικό μέλος – πόδι . Η πολιτεία πλέον δεν καλύπτει σχεδόν καθόλου το πόδι δηλαδή αν ένα πόδι κάνει 20 χιλιάδες θα καλύψει τα 4 χιλιάδες τα άλλα 16 χιλιάδες θα πρέπει να τα βρω εγώ. Υπάρχει περίπτωση να τα βρω;
Εκτός από αυτό, το μέλος θα χαλάσει σε λίγα χρόνια. Παλιότερα το κράτος έδινε ένα καλύτερο ποσοστό. Εννοείται τα ξένα κράτη, τα σωστά δομημένα κράτη καλύπτουν 100 % αυτό που χρειάζεται το άτομο με αναπηρία.»
Ο Βλάσης αγόρασε μόνος του το πρόσθετο μέλος, κάτι που αν κάποια στιγμή χαλάσει δεν θα μπορέσει μα το αντικαταστήσει. «Υποτίθεται ότι κάθε 5 χρόνια το πρόσθετο μέλος πρέπει να αντικαθίσταται, αλλά πλέον με την κατάσταση που επικρατεί δεν συμβαίνει αυτό. Συνεπώς, αναγκαζόμαστε να κάνουμε μπαλώματα, πατέντες δεν γίνετε αλλιώς. Έχει πέσει το επίπεδο ζωής, όλο και πιο πολύ πέφτει, στο τέλος θα φτάσουμε σε σημείο να μην μας καλύπτουν τίποτα. Αν δεν έχεις χρήματα και είσαι με πατερίτσες δεν μπορείς να κάνεις το 90 % των πραγμάτων.”

Loading...

Ο Βλάσης έκανε λόγο και για τον εθελοντισμό καθώς ο ίδιος βοηθάει άτομα με ακρωτηριασμό στην αποκατάσταση τους. «Αισθάνομαι πως αν είχα βοήθεια στην αποκατάσταση, (κάποιον δηλαδή να με συμβουλέψει ή να μου δείξει τι να κάνω)είτε από την πολιτεία είτε εθελοντή θα είχα επανέλθει πολύ πιο γρήγορα.» Μου μίλησε λοιπόν για τον Ορθοπεδικό οίκο εκεί δηλαδή που συντηρεί το πρόσθετο πόδι του «όποτε πήγαινα γνώριζα άτομα που τους είχε συμβεί το ίδιο με μένα. Έτσι γνώρισα άτομα με την ίδια πάθηση και άρχισα να ανταλλάσσω απόψεις. Σιγά-σιγά, άρχισα να τους δείχνω πως να περπατάνε, πως να σηκώνονται. Τότε ο Οίκος μου πρότεινε να το κάνω πιο οργανωμένα, έτσι ώστε αν ένα παιδί έχει δυσκολία να το βοηθήσω. Δέχτηκα αμέσως, το είχα ήδη δοκιμάσει με δυο τρεις φίλους. Ο εθελοντισμός είναι κάτι που με γεμίζει.”

Κάποια στιγμή φτάσαμε και στον αθλητισμό ο Βλάσης είναι πρωταθλητής στη ρίψη ακοντίου. Μου μίλησε ανοιχτά για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον τομέα του αθλητισμού. Φανερά δυσαρεστημένος μίλησε για έναν αθλητισμό χωρίς προβολή και χωρίς μέλλον.
«Η προβολή του αθλητή στην Ελλάδα δεν υπάρχει, δεν θέλουν να προχωρήσει ο αθλητισμός, τους βολεύει έτσι όπως είναι. Έχουνε βολευτεί με μια κατάσταση με κάποιους αθλητές και μ αυτούς δουλεύουν, η δουλειά να βγαίνει όπως λέμε. Και στους αρτιμελής κάπως έτσι είναι τα πράγματα.

Κλείνοντας την κουβέντα μας θέλησα να μάθω ποια είναι τα όνειρα αυτού του ανθρώπου, μου μίλησε για όλα τα όνειρα που έχει… εγώ θα αναφέρω μόνο το ένα γιατί στα υπόλοιπα βρίσκεται αρκετά κοντά. “Το όνειρο μου είναι να φτάσω στο υψηλότερο επίπεδο στον αθλητισμό και ελπίζω και εύχομαι να δοθούν χρήματα για έρευνα και ανάπτυξη για τεχνητά μέλη» Το μόνο που είχα με την σειρά μου να του ευχηθώ ήταν να συνεχίσει να έχει την ίδια δύναμη σωματική και ψυχική, ώστε να κάνει πράγματα που τον γεμίζουν και τον κάνουν να χαμογελά.


Της Ολγας Χαιροπούλου

loading...

http://protoplano.gr/

Loading...